ბოლო იმპროვიზაცია

სინოფსისი

მე-20 საუკუნის მუსიკაში მხოლოდ რამდენიმე ხელოვანმა შეძლო, რომ მხოლოდ შესრულების ფარგლებს გასცდენოდა და თავად ჟღერადობის ენა გარდაექმნა. მათ შორის იყო აზერბაიჯანელი პიანისტი და კომპოზიტორი ვაგიფ მუსტაფაზადე, უნიკალური ფიგურა, რომელმაც კულტურული შეზღუდვა შემოქმედებით რევოლუციად აქცია. აღმოსავლეთის უძველესი მოდალური იმპროვიზაციული ტრადიციის, ამერიკული ჯაზის ჰარმონიულ თავისუფლებასთან შერწყმით, მუსტაფაზადემ სრულიად ახალი მუსიკალური ენა შექმნა: ჯაზ-მუღამი.  იშვიათ საარქივო კადრებზე, ისტორიულ ჩანაწერებსა და ინტიმურ ჩვენებებზე დაყრდნობით, ფილმი მის შემოქმედებით და პირად გზას მიჰყვება. გლობალური მუსიკალური და კულტურული სივრცის წარმომადგენლები მათ შორის რადიოწამყვანი უილის კონოვერი, რომლის რადიოგადაცემებმაც ვაგიფი ფართო აუდიტორიას გააცნო; მისი შემოქმედებით გავლენის ქვეშ მოქცეული მუსიკოსები; და ისეთი ცნობილი ფიგურები, როგორებიც არიან აზიზა მუსტაფაზადე, ნიაზი და რუსტამ იბრაგიმბეკოვი აღადგენენ იმ ხელოვანის პორტრეტს, რომლის გავლენამ გეოგრაფიისა და იდეოლოგიის საზღვრებს გადააჭარბა. თბილისსა და ბაქოში შექმნილი ადრეული ანსამბლებიდან საერთაშორისო აღიარებამდე, ცნობილი გამოსვლებიდან ცენზურის შეზღუდვებამდე და საბჭოთა კულტურული ცხოვრების წინააღმდეგობებამდე, ფილმი გვიჩვენებს კარიერას, რომელიც ერთდროულად ბრწყინვალებითა და დაძაბულობით იყო აღბეჭდილი და რომლის მემკვიდრეობა მისი დროის ფარგლებს დღესაც სცდება. თავისი არსით, ეს არ არის ტრადიციული ბიოგრაფიული პორტრეტი, არამედ ფიქრი მხატვრულ სინთეზზე, სადაც აღმოსავლეთი ხვდება დასავლეთს, სტრუქტურა იმპროვიზაციას, ხოლო პიროვნული გამოხატვა სისტემურ კონტროლს.